Chlorose is vergeling van bladeren doordat te weinig chlorofyl wordt gevormd. Bij wijnstokken gaat het vaak om ijzerchlorose. Daarbij hoeft de bodem niet arm aan ijzer te zijn: op kalkrijke bodems met een hoge pH kan ijzer chemisch zo worden vastgelegd dat de wortels het onvoldoende kunnen opnemen.
Kenmerkend is dat vooral jonge bladeren geel worden terwijl de nerven aanvankelijk groener blijven. Bij ernstige chlorose nemen fotosynthese en groei af en kunnen opbrengst en rijping worden geremd.
De gevoeligheid verschilt per druivenras en vooral per onderstam. Op bodems met veel actieve kalk is de keuze van een kalktolerante onderstam daarom belangrijk. Ook bodemstructuur, waterhuishouding en de beschikbaarheid van ijzer spelen een rol. Behandeling met geschikt ijzerchelaat kan symptomen beperken, maar lost een verkeerde combinatie van bodem en onderstam niet structureel op.
« Terug naar begrippen