Echte meeldauw, ook oïdium genoemd, is een schimmelziekte van de wijnstok, veroorzaakt door Erysiphe necator. De ziekte kan bladeren, scheuten en druiven aantasten.
Een aantasting herken je vaak aan een witgrijze, poederachtige laag op bladeren of bessen. Geïnfecteerde bessen kunnen slecht uitgroeien, openscheuren en gevoeliger worden voor andere vormen van rot. Daardoor kunnen zowel opbrengst als kwaliteit teruglopen.
In tegenstelling tot valse meeldauw heeft echte meeldauw geen vrije waterfilm nodig voor infectie. Warm weer en voldoende luchtvochtigheid bevorderen de ontwikkeling. Beheersing steunt onder meer op luchtig loofwandbeheer en tijdige gewasbescherming. Gevoeligheid verschilt per druivenras.
Voorkomen en bestrijden
Een open loofwand helpt het risico op echte meeldauw te beperken. Scheuten uitdunnen, bladeren rond de trossen verwijderen en het gewas zo leiden dat licht en lucht in de loofwand komen, maken het microklimaat minder gunstig voor de schimmel en verbeteren tegelijk de dekking van fungiciden.
Zwavel is van oudsher een van de belangrijkste middelen tegen echte meeldauw en wordt vooral preventief toegepast. Daarnaast bestaan andere fungiciden en enkele biologische of contactmiddelen. Bij specifieke fungiciden is afwisseling van werkingsmechanismen belangrijk om resistentieontwikkeling te beperken.
Credit: Rudoy et al., Analysis of grape (Vitis vinifera) diseases using neural networks, BIO Web of Conferences 113 (2024), fig. 2. CC BY 4.0. DOI: 10.1051/bioconf/202411301014.
Zie ook: Valse meeldauw – veroorzaakt door Plasmopara viticola en vooral actief onder vochtige omstandigheden.
« Terug naar begrippen