Michelin beoordeelt wijnproducenten op vijf vaste criteria, maar uit de eigen Bordeaux-profielen valt nauwelijks te reconstrueren hoe die criteria leiden tot ‘Selected’, één, twee of drie druiven.
Op 7 september presenteerde Michelin zijn tweede Grape-selectie, ditmaal voor de Bordeaux. Het persbericht telt 83 geselecteerde domeinen. Een ander artikel van Michelin opent met 84 en kondigt 38 producenten met één druif aan, terwijl de bijbehorende lijst 37 namen bevat. De categorieën samen komen alsnog op 83; ik telde de volledige lijst na. Op 12 september, vijf dagen na de publicatie, stond de fout nog altijd online.
Ach, een foutje kan iedereen maken. Alleen ligt de lat bij Michelin hoger, juist omdat de Grape nauwkeurigheid moet uitstralen en vertrouwen wil wekken. Dat maakt de slordigheid relevant, maar natuurlijk niet het belangrijkste probleem. Het is namelijk interessanter om te kijken hoe Michelin de 83 geselecteerde producenten daadwerkelijk beoordeelt.
Château Latour staat nergens
Afwezigheid is binnen de Michelin Grape minstens zo interessant als aanwezigheid. Dat komt doordat Michelin niet publiceert waarom een wijnproducent buiten de selectie valt. De rodewijnclassificatie van 1855 kent tegenwoordig vijf Premiers Grands Crus Classés: Château Lafite Rothschild, Château Latour, Château Margaux, Château Haut-Brion en Château Mouton Rothschild. Lafite krijgt van Michelin drie druiven. Margaux, Mouton Rothschild en Haut-Brion krijgen er twee.
Château Latour ontbreekt volledig, ook in de categorie ‘Selected’.
Ook Château Ducru-Beaucaillou, een van de meest gereputeerde deuxièmes crus van de Médoc, en Château Léoville Poyferré, eveneens deuxième cru in Saint-Julien, ontbreken volledig. Hetzelfde geldt voor Château Pavie uit Saint-Émilion. Op het forum WineBerserkers schreef een deelnemer: I thought the Burgundy one was pathetic. This one shows total ineptitude.
Het betekent op zichzelf nog niet dat Michelin deze producenten had moeten selecteren. Een nieuwe pikorde heeft juist bestaansrecht wanneer gevestigde reputaties worden doorbroken. Een systeem dat de classificatie van 1855 eenvoudig reproduceert, voegt weinig toe.
Juist bij zulke namen wil je weten waarom ze ontbreken. Michelin vermeldt niet of Latour is bezocht, is beoordeeld, buiten de scope viel, medewerking weigerde of volgens de inspecteurs onvoldoende paste binnen de criteria. Daardoor kan de consument uit de afwezigheid zelf niets afleiden. Precies dat probleem signaleerde ik na de Bourgogne-selectie al: zolang Michelin niet duidelijk maakt waarom een domein ontbreekt, vult de markt het gat zelf in. Met Château Latour ontbreekt in de Bordeaux inmiddels een naam van het zwaarste kaliber.
Montrose boven Mouton is juist interessant
De Grape doorbreekt bestaande wijnhiërarchieën. En juist daardoor worden de onderbouwing en uitleg belangrijker. Château Montrose en Château Léoville Las Cases krijgen drie druiven, terwijl Mouton Rothschild, Margaux en Haut-Brion er ‘maar’ twee krijgen. Een nieuwe classificatie moet immers ruimte bieden om actuele kwaliteit boven historische status en verworven imago te plaatsen.
Michelin benadrukt dat de Grape geen ranglijst van individuele producenten vormt. Binnen één categorie klopt dat: er bestaat geen nummer één of nummer twee. Tegelijkertijd vormen de categorieën onderling vanzelfsprekend wel een hiërarchie. Drie druiven staat boven twee, twee boven één en één boven ‘Selected’. Daarmee doet Michelin een betekenisvolle uitspraak over kwaliteitsniveau en consistentie. Michelin legt alleen niet uit waarom Montrose drie druiven krijgt en Mouton twee.
Drouhin beantwoordt alsnog een oude vraag
Na mijn vorige artikel over de Grape kwam alsnog een antwoord binnen van Maison Joseph Drouhin. Dat hoort inhoudelijk bij de Bourgogne-selectie, maar vult een vraag in die toen openbleef. Domaine Arnoux-Lachaux, ook Bourgogne, liet eerder weten Michelin nooit te hebben ontvangen. Drouhin reageert anders: het wijnhuis ontkent een bezoek niet, maar kan het evenmin bevestigen.
Dat wordt relevant door iets wat Michelin zelf over zijn werkwijze heeft verklaard. Anders dan restaurantinspecteurs bezoeken de wijninspecteurs domeinen volgens Michelin niet anoniem. Zij kondigen zich aan en vragen toegang tot wijngaard, kelder en proeflokaal. Michelin verklaarde tegenover WineNews dat wijninspecteurs zich bekendmaken en toegang vragen tot wijngaard, kelder en proeflokaal. De San Francisco Chronicle kreeg van Michelin dezelfde bevestiging. Arnoux-Lachaux’ antwoord krijgt daardoor extra gewicht, omdat een aangekondigd bezoek moeilijk ongemerkt plaatsvindt.
Bij Drouhin ontstaat het omgekeerde probleem. Communicatiemedewerker Poppy Image schrijft namens het huis: ‘We are sure they were hosted by our estate on several occasions without us knowing; they probably also purchased wine for their panel to taste.’ Dat antwoord past slecht bij Michelins eigen beschrijving van de methode. Als inspecteurs zich bekendmaken en toegang vragen, zou een groot huis als Drouhin zo’n bezoek in beginsel moeten kunnen terugvinden.
Opvallend is wel dat Drouhin intussen actief meewerkt aan de zichtbaarheid van de Michelin Grape. Het maison leverde twee foto’s aan voor Michelins website en gebruikt de eigen onderscheiding zelf in de communicatie. Beide partijen profiteren dus van dezelfde publiciteit: Michelin leunt op het aanzien van een gerenommeerd Bourgognehuis, Drouhin op het gezag en bereik van Michelin.
Twee producenten, dezelfde onduidelijkheid
Arnoux-Lachaux en Joseph Drouhin reageren totaal verschillend op Michelin, maar eindigen op hetzelfde punt: geen van beide producenten kan de beoordeling reconstrueren. Arnoux-Lachaux stelt dat Michelin nooit is langsgekomen. Drouhin neemt aan dat een bezoek waarschijnlijk ergens tussen de vele jaarlijkse bezoekers heeft plaatsgevonden. De ene producent weigert medewerking en betwist het bezoek, de andere staat open voor bezoekers en kan het evenmin identificeren.
Bij Drouhin speelt bovendien de vraag welke druiven en wijngaarden precies zijn beoordeeld. Het maison bezit eigen wijngaarden, maar koopt eveneens druiven in via langdurige contracten. Poppy Image schrijft daarover: ‘All our grape sources are treated the same, be it on the vine or in the cellar.’ Volgens haar heeft Michelin daarom geen reden om beide bronnen afzonderlijk te behandelen, ‘because we do not either’.
Dat is een helder antwoord over Drouhins eigen bedrijfsvoering, maar nog geen antwoord op de vraag over Michelins werkwijze. Heeft Michelin de eigen wijngaarden van Drouhin afzonderlijk beoordeeld? Dus de aangekochte druiven apart? Of is Maison Joseph Drouhin in zijn geheel gekeurd? De publicaties zeggen daar niets over.
Robert Parker maakt de bezoekvraag ingewikkelder
De rol van Robert Parker Wine Advocate binnen de Grape is inmiddels duidelijker dan bij de introductie. In een interview met Corriere della Sera van 5 december 2025 legde internationaal directeur Gwendal Poullennec uit dat voormalige Wine Advocate-proevers inmiddels Michelin-medewerkers zijn. Een deel blijft flessen beoordelen en punten geven voor Robert Parker, anderen werken als Michelin-wijninspecteur en beoordelen producenten als geheel. Sommige medewerkers werken voor beide publicaties, maar volgens Poullennec in verschillende rollen.
Michelin gebruikt bovendien de historische Wine Advocate-database met meer dan 500.000 wijnrecensies om de prestaties van producenten door de tijd heen te beoordelen. In de kleine lettertjes onderaan de Michelin Guide-site staat daarnaast dat persoonsgegevens kunnen worden gedeeld met andere ‘Michelin affiliates’, waaronder TabletHotels en Robert Parker.
Daarmee is de band tussen Michelin en Robert Parker duidelijk. Minder duidelijk blijft hoe eerdere bezoeken, proefnotities en historische beoordelingen precies in het Grape-oordeel worden verwerkt. Telt een eerder bezoek van een Parker-recensent mee als onderdeel van de Michelin-beoordeling? Wordt een oude proefnotitie opnieuw gewogen binnen het continuïteitscriterium? En hoe verhoudt dat zich tot Michelins eigen verklaring dat wijninspecteurs zich bij producenten bekendmaken?
De informatie die Michelin over de werkwijze heeft gepubliceerd, geeft daar geen volledig antwoord op. Daardoor blijft onduidelijk welke bezoeken bij producenten als Arnoux-Lachaux en Drouhin daadwerkelijk onderdeel waren van de Michelin-beoordeling. Een producent kan al jaren zijn beoordeeld door mensen die inmiddels voor Michelin werken. Eerdere Wine Advocate-recensies worden bovendien gebruikt om prestaties door de tijd heen te beoordelen.
Dan maar naar de beoordelingen zelf
Als de werkwijze achter de schermen moeilijk te reconstrueren is, kunnen de gepubliceerde producentenprofielen misschien laten zien hoe Michelin de vijf criteria toepast. Ik legde daarom vier Bordeaux-producenten met drie druiven naast elkaar: Château d’Yquem, Château La Conseillante, Petrus en Château Cheval Blanc.
De profielen behandelen dezelfde vijf criteria met sterk verschillende nadruk. Soms krijgt een criterium concrete onderbouwing, soms blijft het bij enkele algemene zinnen en soms verdwijnt het vrijwel volledig uit beeld.
Yquem: vooral de wijn in het glas
Bij Château d’Yquem domineert één criterium: evenwicht. Michelin beschrijft uitgebreid hoe zoet en zuren zich tot elkaar verhouden en vult dat aan met saffraan, gekonfijte citrus en gedroogd steenfruit. Bij Yquem verschuift de onderbouwing sterk richting een klassieke proefnotitie. Agronomie wordt summier behandeld; identiteit wordt vooral onderbouwd met historie en generaties wijnboeren.
La Conseillante: techniek en een opgaande lijn
Château La Conseillante krijgt eveneens drie druiven, maar het profiel ziet er totaal anders uit. Hier domineren concrete technische keuzes: oogst in kratten van vijftien kilo, een nacht in de koelcel, handmatige pigeage en een afnemend aandeel nieuw hout.
Vooral het criterium continuïteit valt op. Michelin schrijft: ‘Recent vintages confirm the estate’s upward trajectory, with 2023 emerging among the most compelling wines of the vintage.’ Een opgaande lijn is iets anders dan bewezen continuïteit over langere tijd.
Petrus: continuïteit krijgt ineens handen en voeten
Petrus levert juist een concretere onderbouwing van continuïteit. De overgang van Jean-Claude naar Olivier Berrouet wordt bij naam beschreven en Michelin koppelt die generatiewisseling aan technische keuzes, waaronder het gebruik van nieuw hout, de keuze van tonneliers en de duur van de opvoeding.
Agronomie krijgt daarentegen nauwelijks aandacht. Daarmee verschuift de nadruk opnieuw, terwijl de onderscheiding hetzelfde blijft.
Cheval Blanc: agronomie voorop
Château Cheval Blanc krijgt ook drie druiven, met weer een ander profiel. Hier krijgen agronomie en techniek veel ruimte. Michelin beschrijft onder meer heggen, fruitbomen, massale selectie en maatregelen rond bodemleven. Evenwicht krijgt veel minder ruimte en continuïteit nauwelijks afzonderlijke onderbouwing.
De vier profielen gebruiken dezelfde vijf criteria, maar leggen telkens andere accenten. Bij Yquem domineert evenwicht, bij La Conseillante techniek en recente kwaliteitsgroei, bij Petrus continuïteit en bij Cheval Blanc agronomie. Een gemeenschappelijke meetlat blijft buiten beeld.
Vijf criteria vormen nog altijd geen controleerbare methode
De Bordeaux bevestigt daarmee een probleem dat bij de Bourgogne vooral uit de ontbrekende methodologische uitleg bleek. De vijf criteria zijn bekend, maar hun onderlinge gewicht is dat niet. Ook de minimale bewijsstandaard per criterium blijft onduidelijk. Uit de producentenprofielen valt evenmin een vaste toepassing af te leiden.
Dat betekent niet dat Michelin willekeurig beoordeelt. Want ook daarvoor ontbreekt bewijs. Het betekent wel dat een beoordeling niet te reconstrueren is. Michelin beschikt mogelijk over uitgebreide proefnotities, bezoekverslagen, wijngaardgegevens en beoordelingen over meerdere jaren. Zolang die informatie buiten beeld blijft, moeten consumenten en producenten vertrouwen op de uitkomst zonder te kunnen volgen hoe die tot stand kwam.
Wat heeft de consument eraan?
Voor de consument heeft de Michelin Grape een duidelijke aantrekkingskracht. De wijnwereld is ingewikkeld; classificaties stapelen zich op en reputaties zijn soms decennia oud. Eén, twee of drie druiven maken dat overzichtelijker. Het symbool brengt veel technische en historische informatie samen, zodat het snel bruikbaar is in een winkel, restaurant of op een wijnkaart.
Daar zit ook Michelins grootste kracht. De naam is bekend en heeft al gezag opgebouwd in restaurants en hotels. De Grape begint daardoor met een voorsprong die een nieuw beoordelingssysteem normaal gesproken eerst nog moet verdienen. Daardoor zijn de eerste selecties meteen zichtbaar en relevant.
Vertrouwen groeit wanneer consumenten merken dat Michelin consequent langs dezelfde kwaliteitslat beoordeelt en de uitkomsten onderling kloppen. Het gaat de consument niet om de methodiek, maar vooral om de betrouwbaarheid van de uitkomst. En hoe meer regio’s worden toegevoegd, hoe beter zichtbaar wordt of drie druiven in de Bordeaux, Bourgogne en later andere gebieden werkelijk hetzelfde niveau vertegenwoordigen.
Vertrouwen moet zich bewijzen
De eerste twee selecties geven daar nog geen volledig antwoord op. Daarvoor zijn de verschillen in uitleg, bezoeken en onderbouwing te groot. Tegelijk is het systeem jong. Michelin heeft dus nog ruimte om de beoordelingspraktijk consistenter te maken en duidelijker uit te leggen hoe de vijf criteria in de praktijk worden gebruikt.
Dat is uiteindelijk de kracht die Michelin kan opbouwen. De naam opent de deur. De komende selecties bepalen of de Grape die autoriteit ook in wijn weet waar te maken.
Bronnen
MICHELIN Guide, gidsartikel over de lancering (7 september 2026, geraadpleegd op 12 september 2026); Michelin Groupe, corporate persbericht (8 september 2026); MICHELIN Guide, officiële naamlijst Bordeaux; MICHELIN Guide, wijnselecties-overzicht en privacyverklaring; schriftelijke antwoorden van Maison Joseph Drouhin aan Winecastr (september 2026); Corriere della Sera, interview met Gwendal Poullennec (5 december 2025); WineNews, interview over de werkwijze van de wijninspecteurs; San Francisco Chronicle, berichtgeving over de niet-anonieme wijnbezoeken; eigen telling van de volledige naamlijst; eerdere artikelen: ‘De Michelin Grape schenkt wijnkopers vertrouwen. Maar waardoor?‘ en ‘Michelin bepaalt nieuwe pikorde in Bourgogne‘ op Winecastr.com
Bijgewerkt op 21 september 2026