Export uit de Beaujolais naar Nederland kromp 96 procent in 25 jaar, en Nouveau verklaart die vrije val slechts gedeeltelijk.
In Nederland kwam in 2025 volgens de Franse douane 180.000 liter rode en rosé Beaujolais wijn rechtstreeks uit Frankrijk binnen. In 2000 was dat nog 4,62 miljoen liter. Het gaat om door Frankrijk geregistreerde rechtstreekse export, niet om de volledige Nederlandse consumptie. Een fles die via België wordt aangevoerd, ontbreekt bijvoorbeeld in deze cijfers.
Toch is de verandering niet te missen: op 17 juli publiceerde het Franse statistiekbureau Agreste douanecijfers waaruit bleek dat er een duizelingwekkende daling was van 96 procent in 25 jaar. De voor de hand liggende schuldige is natuurlijk Beaujolais Nouveau; alleen laten de cijfers ons iets anders zien.
Eerst de Nederlandse ontwikkeling. Die 180.000 liter staat gelijk aan zo’n 240.000 flessen, met een douanewaarde van € 1,26 miljoen: € 6,98 per liter, oftewel € 5,24 per fles van 0,75 liter, vóór transport, accijns, btw en marges. De grafiek loopt scherp omlaag: van 46.200 hectoliter in 2000 via 22.100 in 2005 en 6.100 in 2015 naar 1.800 in 2025. Enkele tijdelijke oplevingen veranderden de richting niet. De wijnen uit de Beaujolais zijn goed voor 0,2 procent van alle Franse wijn die ons land binnenkomt.
Krimp vijf keer groter dan de totale Franse wijnexport
Beaujolais krimpt overal. Wereldwijd daalde de export van rode en rosé Beaujolais van 672.100 naar 127.400 hectoliter: min 81 procent. De totale Franse wijnexport kromp in dezelfde 25 jaar met 17 procent. Beaujolais verloor dus bijna vijf keer zo veel volume als het Franse gemiddelde; het aandeel van de streek in de Franse wijnexport zakte van 4,4 naar 1,0 procent.
Nederland presteerde binnen die wereldwijde daling nog zwakker. Ons aandeel in de wereldwijde Beaujolais-export slonk van 6,9 naar 1,4 procent. Le Beaujolais Nouveau, het novemberritueel dat hier in de jaren negentig volle supermarktschappen vulde, verdween daarmee vrijwel helemaal.
De Nouveau-toets
Beaujolais Nouveau ligt als hoofdverdachte voor de hand, en voor de Nederlandse supermarkt klopt dat beeld waarschijnlijk ook. De cijfers van Inter Beaujolais, de branchevereniging van de streek, laten echter iets anders zien.
De jaarlijkse perspublicaties van de organisatie melden een Nouveau-export van 74.000 hectoliter in 2019, 65.000 in 2021 en 48.500 in 2022. Afgezet tegen de totale Beaujolais-export komt Nouveau in de beschikbare peilmomenten steeds uit op grofweg 30 procent (2019: 33,9 procent, 2021: 30,3, 2022: 28,8). Voor 2002 meldde de interprofession 25,5 miljoen exportflessen Nouveau, omgerekend circa 191.000 hectoliter: 31 procent van de totale export.
Dat aandeel bleef opmerkelijk stabiel. Op de beschikbare peilmomenten zijn van iedere tien geëxporteerde liters Beaujolais er ongeveer drie Nouveau en zeven overige Beaujolais: gewone Beaujolais en Beaujolais-Villages, plus de tien Cru’s. Reken je dat door, dan komt van het totale exportverlies tussen 2002 en 2022 circa een derde voor rekening van Nouveau, en twee derde voor rekening van de rest. Beide categorieën verloren fors volume, alleen bleef hun onderlinge verhouding gelijk: Nouveau kromp niet harder dan de rest.
Het proces van kwalitatieve rehabilitatie van de Cru’s, van Fleurie tot Morgon, blijft in de cijfers van de douane vooralsnog onzichtbaar.
Ook de Franse eettafel laat verstek gaan, zij het minder
Liet alleen het buitenland de regio in de steek, of de Franse wijndrinker ook? Het Franse landbouwagentschap FranceAgriMer publiceert daarover jaarlijks de kassacijfers van marktonderzoeker Circana: de Franse consumptie van stille wijn daalt. In de Franse hyper- en supermarkten zakten de Beaujolaisverkopen van 126.000 hectoliter in 2011 naar 90.000 hectoliter in 2024, een daling van 29 procent.
Fors, en toch relatief bescheiden. Over precies hetzelfde tijdvenster, 2011 tot 2024, kelderde de export van 313.700 naar 135.400 hectoliter: min 57 procent. De export kromp dus ongeveer twee keer zo hard als de Franse afzet in hypermarkten en supermarkten. Deze kanalen dekken het grootste deel van de Franse thuisverkopen. Beaujolais heeft internationaal dus vermoedelijk een groter merk- en positioneringsprobleem dan thuis. Volledig bewijs is het niet: horeca, cavistes en verkoop bij de wijnboer vallen buiten deze data.
De prijs hapert
Tegenover het volumeverlies stond jarenlang één troost: de prijs. De gemiddelde douanewaarde van geëxporteerde Beaujolais steeg van € 3,16 per liter in 2002 naar een piek van € 7,16 in 2023. Minder volume, meer waarde: de regio leek te profiteren.
Sinds die piek hapert het verhaal echter. De gemiddelde douanewaarde zakte naar € 7,12 per liter in 2024 en € 6,98 in 2025. De eerste vijf maanden van 2026 geven een aanvullend waarschuwingssignaal: het exportvolume daalde met 4,7 procent, terwijl de waarde met 13,4 procent afnam. Daardoor kwam de gemiddelde douanewaarde 9,2 procent lager uit, op € 6,76 per liter. Hier conclusies aan verbinden is prematuur, want ruim een derde van het jaarvolume wordt door de Nouveau-zendingen pas in oktober en november uitgevoerd, terwijl de productmix de gemiddelde literwaarde eveneens vertekent.
De totale exportomzet van Beaujolais zakte van € 193,6 miljoen in 2002 naar € 88,9 miljoen in 2025, ruim een halvering in nominale euro’s. Gecorrigeerd voor ruim twintig jaar inflatie resteert een reëel omzetverlies van circa 70 procent. De stijgende gemiddelde douanewaarde verzachtte het omzetverlies, al blijft het zonder uitsplitsing naar wijntype onduidelijk hoeveel daarvan een werkelijke waardestijging was.
De regio kiest zelf voor wit
In Villefranche heeft Inter Beaujolais van witte wijn een strategische prioriteit gemaakt. Beaujolais blanc, volledig gemaakt van Chardonnay, vertegenwoordigt nu ongeveer 4 procent van de productie: zo’n 20.000 tot 25.000 hectoliter op een totaal van ruim 590.000. Inter Beaujolais wil dat volume binnen vijf tot tien jaar verdrievoudigen, naar 75.000 hectoliter. Voormalig voorzitter Philippe Bardet noemde in 2023 eerder zelfs 10 procent wit als doel voor 2030.
Dat extra wit moet van twee bewegingen komen.
Ten eerste uit ‘herclaimen’: veel Chardonnay uit de Beaujolais verlaat de regio nu als Bourgogne blanc of Crémant de Bourgogne. Ongeveer de helft van alle Crémant de Bourgogne komt van Beaujolais-wijngaarden. ‘Arrêtons de faire des sous-produits de la Bourgogne’, zei Inter Beaujolais-president Jean-Marc Lafont, opvolger van Bardet, daarover.
Frontenas, 19 augustus, even na zevenen. Rode kratten met handgeplukte Chardonnay staan langs het wijngaardpad te wachten op de tractor. De wijnboer rijdt ze zelf naar de weg, krat voor krat, op een steekwagen. Hij levert aan de plaatselijke coöperatie, die de druiven doorverkoopt als Crémant de Bourgogne.
De oogst begon hier op 17 augustus. Geen van deze druiven wordt als Beaujolais verkocht.
Ten tweede door herplant: in het zuiden, vooral in het gebied dat bekendstaat als de Pierres Dorées, wordt Gamay via herstructurering vervangen door Chardonnay. Die druif past goed bij de kalkrijke bodems daar.
De regio bouwt daardoor met wit een tweede commerciële pijler. Wanneer Chardonnay daadwerkelijk op grotere schaal Gamay vervangt, neemt ook het potentiële rode volume verder af. Voor Nederland betekent dat twee dingen. Een terugkeer van rode Beaujolais naar het oude supermarktvolume ligt niet voor de hand.
Tegelijkertijd ontstaat een kans: als de geplande verdrievoudiging slaagt, groeit Beaujolais blanc binnen tien jaar uit tot een exportcategorie die belangrijk is, uitgerekend in een markt waar wit sinds 2024 de gecombineerde categorie rood en rosé passeerde. In de Verenigde Staten, het Verenigd Koninkrijk, Finland en Zweden neemt de vraag naar witte Beaujolais nu al toe.
Het grotere patroon
De terugval van Beaujolais hoort in een breder verhaal thuis. De totale Franse wijnexport naar Nederland kromp sinds 2000 met een derde, tegen een bijna verdubbelde literprijs, en sinds 2024 verscheept Frankrijk meer wit dan rood en rosé naar Nederland. Ruim negen tiende van die krimp komt voor rekening van rood en rosé; Beaujolais, vrijwel volledig van Gamay gemaakt, behoorde daarmee tot de sterkst getroffen categorieën. De volledige exportanalyse staat in een apart artikel: Het Franse wijnwonder: boekhoudkundige truc werkt niet meer.
Dit vertellen de cijfers niet
Bij deze analyse horen vier voorbehouden. De douanecijfers meten rechtstreekse export; een fles die via een Belgisch distributiecentrum Nederland bereikt, telt als export naar België, en doorvoer via Rotterdam vertekent omgekeerd. De douanecategorie wijzigde bovendien rond 2010 licht van definitie.
De openbare Agreste-reeks onderscheidt Nouveau niet afzonderlijk, al kent de gedetailleerde Franse douanenomenclatuur meer onderverdelingen dan Agreste publiceert. De Nouveau-splitsing in dit artikel komt daarom van Inter Beaujolais zelf.
Was Beaujolais Nouveau simpelweg een krimpend product binnen een krimpende categorie? Of beschadigde Nouveau, ooit een feest, ook de naam Beaujolais als geheel? De volumecijfers bevestigen die tweede hypothese niet, en weerleggen haar evenmin. Het antwoord ligt bij importeurs, inkopers en consumentenonderzoek, en dat is een volgend artikel waard. Intussen staat vast: de regio maakt betere wijn dan twintig jaar geleden, alleen de markt moet daar nog van overtuigd raken.
De verandering begint in de wijngaard
De exportgrafiek toont een wijnstreek die al vijfentwintig jaar terrein verliest. Bij mijn bezoeken aan de Beaujolais zie ik echter iets anders. Ik kom een paar keer per jaar in de streek. En daar ontmoet ik veel wijnboeren van grofweg 25 tot 45 jaar die het ouderlijk domein hebben overgenomen. Ze zijn goed opgeleid, technisch nieuwsgierig en voelen zich vrij om te kiezen tussen traditionele en nieuwe vinificatiemethoden.
Traditie is daarbij vooral een bron van kennis, met ruimte voor selectie en aanpassing. Naast klassieke Cru Beaujolais maken deze producenten lichtere, frissere rode wijnen die koeler te drinken zijn. Ze experimenteren met vinificatiemethoden en geven steeds meer ruimte aan wit. Zij kijken naar wat de druif, de bodem en het klimaat mogelijk maken, met de consument steeds in gedachten. Die gaat tegenwoordig meer voor smaak en wijnstijl dan voor imago en reputatie. Veel traditionele wijnstreken hebben die omslag nog voor de boeg.
Onderzoek voor toekomstige generaties
SICAREX Beaujolais en het IFV onderzoeken op Château de l’Éclair welke druivenrassen passen bij het veranderende klimaat en tegelijkertijd voldoende weerstand bieden tegen schimmelziekten. Op de proefpercelen staan 178 druivenrassen, waaronder Syrah, Viognier en resistente selecties als Coliris. De onderzoekers kijken naar klimaatadaptatie, koolstofreductie en de verwachtingen van de consument. Ze zoeken daarmee nu al naar druivenrassen die over twintig jaar in de Beaujolais goed presteren.
Ook de kennis van de bodem is sterk uitgebreid. Tussen 2009 en 2018 werden meer dan 15.000 bodemsonderingen uitgevoerd en bijna duizend profielkuilen gemaakt. De onderzoekers brachten uiteindelijk ruim 300 bodemvarianten in kaart. Sinds 2018 behoort de Beaujolais tot de UNESCO Global Geoparks. Voor weinig wijnstreken is de ondergrond zo gedetailleerd beschreven. De volgende stap: die kennis vertalen naar herkenbare wijnen en naar een verhaal dat ook buiten de regio aankomt.
Lyon ligt vrijwel voor de deur. Wijn, restaurants, auberges, gîtes, proeflokalen en verkoop op het domein geven de Beaujolais een economisch perspectief dat verder reikt dan het supermarktschap. Sommige producenten bouwen dat model al uit. Een groter deel van de marge blijft daardoor op het domein, samen met het rechtstreekse contact met bezoekers en kopers.
De regio laat een kans grotendeels liggen. Beaujolais en Lyon vormen samen het culinaire hart van Frankrijk, en die verbinding komt in de communicatie over de wijn nauwelijks terug. Sinds Lyon in 2015 bestuurlijk uit het département Rhône stapte, promoten stad en streek zich bovendien via gescheiden organisaties. Initiatieven als Beaujonomie gaan de goede kant op, al blijft de uitvoering vooral bij de wijnboeren zelf liggen. Juist zij kunnen de kracht van de regionale keuken uitdragen.
De markt volgt traag
Het grootste obstakel zit mogelijk in het geheugen van de markt. Nederlandse consumenten reageren op Beaujolais nog geregeld met dezelfde associatie: ‘Dat is toch die Nouveau?’ Het slechte imago van dunne, haastig gemaakte primeurwijnen uit het verleden houdt hardnekkig stand.
Ook Nouveau zelf verdient inmiddels een nieuwe beoordeling. Ik proefde in 2026 flessen uit 2023, 2024 en 2025 die nog uitstekend drinkbaar waren. Ze hadden nog volop fruit en frisheid, met weinig tannine en een soepele structuur. Juist dat lage tannineniveau maakt Nouveau direct toegankelijk, terwijl deze flessen opmerkelijk genoeg ook na één tot drie jaar nog overtuigend overeind stonden.
De stijl blijft licht, fruitgedreven en bedoeld voor vroege consumptie, maar dat hoeft allang niet meer schraal of vluchtig te betekenen. De betere producenten maken tegenwoordig Nouveau met voldoende concentratie en frisheid om ook nog ver na de derde donderdag van november interessant te blijven.
Daarachter ontwikkelt de hele streek zich verder. De Cru’s worden preciezer, witte Beaujolais krijgt meer gewicht en producenten zoeken bewuster aansluiting bij een consument die frisheid, doordrinkbaarheid en een gematigd alcoholgehalte waardeert. De wijnen veranderden sneller dan hun (slechte) imago.
Ook de prijs helpt. In 2026 constateerde ik dat veel Cru’s uit de Beaujolais voor € 10 tot € 20 per fles in de winkel liggen. De koper zet daardoor gemakkelijker de stap van nieuwsgierigheid naar aankoop. Voor een bedrag dat elders steeds vaker bij een eenvoudigere regionale wijn hoort, maakt hij kennis met Morgon, Fleurie, Chiroubles of Moulin-à-Vent.
Herstel begint klein
In Nederland ontstaan bovendien kleine, concrete tekenen van hernieuwde belangstelling. Wijnkoperij Meijrink in Velp voert alle tien Beaujolais-Cru’s van zeven domaines en kwam in mijn onderzoek naar het Beaujolais-aanbod in Nederlandse wijnwinkels als sterkste fysieke specialist naar voren.
In november 2024 herintroduceerde eigenaar Peter Meijrink de traditionele nachtelijke lancering van Beaujolais Nouveau. De winkel ging om 23.30 uur open; vanaf middernacht konden bezoekers de nieuwe jaargang proeven en kopen. Daarmee kreeg de derde donderdag van november opnieuw het karakter van een echte wijnlancering.
De voorbeelden zijn klein en verspreid, maar wijzen wel dezelfde kant op. Een nieuwe generatie wijnboeren neemt domeinen over, georganiseerd onderzoek ondersteunt de wijnbouw bij een veranderend klimaat, de terroirkennis wordt steeds preciezer, de gastronomie trekt bezoekers en veel Cru’s blijven betaalbaar. In de exportontwikkeling is daarvan voorlopig nauwelijks iets terug te zien. De voorwaarden voor herstel liggen er ondertussen wel.
Daarom durf ik deze verwachting uit te spreken: het herstel van de Franse wijnsector kan in de Beaujolais beginnen. De regio past het aanbod structureel aan de veranderende consument aan. Nieuwe rassen onderzoeken, wit uitbreiden, lichtere en koeler drinkbare rode stijlen maken, Nouveau heruitvinden. Uiteraard is klimaatverandering verantwoordelijk voor een deel van die keuzes. Maar het gaat uiteindelijk om de consument, want die beoordeelt het resultaat. En juist daar stuurt de Beaujolais op.
De Cru’s werken intussen binnen de bestaande regels aan een uitbreiding van de hiërarchie: Fleurie diende in 2023 als eerste een Premier Cru-dossier in bij de INAO. Brouilly, Moulin-à-Vent en Juliénas volgden. Die procedure duurt vanaf nu vermoedelijk vijf tot tien jaar.
De eerste aanwijzingen van het herstel zie ik bij de wijnboeren, in de wijngaarden, de kelders en de proefvelden. Voorzichtig verschijnen de wijnen van de Beaujolais ook weer in het Nederlandse wijnschap.
Bronnen: Agreste / Direction générale des douanes et droits indirects (DGDDI), dataset D_0015, ‘Echanges extérieurs de vins de la France’, bijgewerkt 17 juli 2026; Inter Beaujolais, dossiers de presse Beaujolais Nouveaux 2020, 2022 en 2023; FranceAgriMer / Symphony IRI, ‘Bilan 2011 des ventes de vins tranquilles en grande distribution’; FranceAgriMer / Circana, ‘Ventes et achats de vins tranquilles, bilan 2024’; Vitisphere; Réussir Vigne. Analyse: Winecastr.com.
Veelgestelde vragen
Hoeveel Beaujolais importeert Nederland?
In 2025 registreerde de Franse douane 180.000 liter rode en rosé Beaujolais rechtstreeks naar Nederland, circa 240.000 flessen. Dit is geen zuiver consumptiecijfer: aanvoer via andere EU-landen ontbreekt, terwijl een deel van het geregistreerde volume Nederland via wederuitvoer weer verlaat.
Komt de daling door Beaujolais Nouveau?
Deels. Nouveau vormt op de beschikbare peilmomenten rond de 30 procent van de Beaujolais-export, en dat aandeel bleef stabiel. Van het totale exportverlies tussen 2002 en 2022 komt circa twee derde voor rekening van de overige Beaujolais, Cru’s incluis.
Drinken de Fransen zelf nog Beaujolais?
Minder dan voorheen: de supermarktafzet daalde tussen 2011 en 2024 met 29 procent. De export kromp in dezelfde periode twee keer zo hard.
Wordt Beaujolais duurder?
Aan de Franse grens juist niet. De gemiddelde douanewaarde steeg van € 3,16 per liter (2002) naar een piek van € 7,16 (2023) en zakte daarna naar € 6,76 begin 2026. In de Nederlandse winkel merkt de koper daar weinig van: transport, accijns, btw en marges komen er nog bij, en die stijgen de laatste jaren alleen maar.
Komt er meer witte Beaujolais?
Ja, als het aan de regio ligt, wel. Inter Beaujolais wil de productie van Beaujolais blanc, nu 4 procent van het totaal, binnen vijf tot tien jaar verdrievoudigen naar 75.000 hectoliter. Chardonnay vervangt daarbij deels Gamay.