Oorsprong, naam en DNA
Syrah is een natuurlijke kruising van Dureza en Mondeuse Blanche, twee oude druivenrassen uit Zuidoost-Frankrijk. Dureza hoort namelijk bij de Ardèche, Mondeuse Blanche bij de Savoie. Hun verspreidingsgebieden lagen dicht genoeg bij elkaar om een toevallige kruising in of rond de noordelijke Rhône aannemelijk te maken. Het DNA wijst de ouders aan, maar geen plek of jaartal. Waar en wanneer die eerste zaailing opkwam, blijft daarom open.
Voor de verhalen over een herkomst uit het Perzische Shiraz of het Siciliaanse Syracuse ontbreekt overtuigend bewijs. Twee Zuidoost-Franse ouders maken een Franse oorsprong immers zoveel aannemelijker dat die verhalen vooral als anekdote overleven. Vouillamoz en Grando (2006) gingen nog een stap verder. Met zestig DNA-markers reconstrueerden zij een stamboom waarin Pinot waarschijnlijk een overgrootouder van Syrah is. Dat is een waarschijnlijke reconstructie, dus een lichtere bewijsgraad dan het directe ouderschap. Dezelfde studie vond bovendien dat Dureza een volle broer of zus is van Teroldego uit Trentino.
Daarnaast heeft Syrah zelf ook nakomelingen. Durif, in Californië en Australië bekend als Petite Sirah, is een kruising van Syrah en Peloursin. Petite Sirah is daarmee een eigen druivenras, geen derde naam voor Syrah.
Syrah of Shiraz?
Syrah en Shiraz zijn genetisch hetzelfde druivenras. De Franse schrijfwijze is Syrah, de Australische Shiraz. Shiraz is dus geen kloon of mutatie. James Busby nam in 1832 stekken mee naar Australië onder de naam Scyras; daarna circuleerden ook Hermitage en Syrah, tot Shiraz het won.
Vandaag werkt de naam vooral als stijlbelofte. Shiraz op het etiket wijst meestal op rijp, vol en zwartfruitig. Producenten in koele streken van Australië, Nieuw-Zeeland, Zuid-Afrika en de Verenigde Staten kiezen daarentegen bewust voor 'Syrah' om een frissere, peperiger stijl aan te kondigen. Dat is marketing, geen botanica: je drinkt in beide gevallen dezelfde druif.
Daarnaast heeft de officiële kant een nuance. In Frankrijk mag plantmateriaal volgens Pl@ntGrape officieel ook als Shiraz of Serine worden aangeduid. Dat gaat echter over de catalogus voor vermeerderingsmateriaal. Wat er op een wijnetiket mag staan, regelen de appellatie- en etiketteringsregels apart.
Ampelografie
Volgens Pl@ntGrape heeft het volwassen blad vijf lobben, open zijsinussen en een open steelbocht. Verder zijn de trossen klein tot middelgroot, de bessen klein en elliptisch. Veel schil ten opzichte van sap helpt de diepe kleur en de stevige tannine van Syrah verklaren.
De scheuten worden lang en breken in het voorjaar gemakkelijk bij harde wind. Goed opbinden is daarom geen luxe. Het opbrengstkarakter verschilt bovendien sterk per kloon: Pl@ntGrape beschrijft klonen met lage tot hoge productie en uiteenlopende trosgewichten. Een vast opbrengstcijfer voor 'de' Syrah bestaat dus niet.
Fenologie
Pl@ntGrape plaatst de knopuitloop zeven dagen na Chasselas en de rijping ongeveer tweeënhalve week na Chasselas, op basis van waarnemingen bij Domaine de Vassal. Daarmee is Syrah een middenseizoensras. Voor bloei en véraison geeft die fiche geen indeling. Een Frans overzicht van de fenologie van de belangrijkste rassen deelt Syrah echter in als middenras voor bloei en véraison, tussen het vroege Chardonnay en het late Cabernet Sauvignon (García de Cortázar-Atauri et al. 2017). Dat overzicht steunt op de classificatie van Parker et al. (2013), die de bloei en véraison van ruim negentig rassen modelleerde. In onderzoek in de Rhône kwam de véraison van Syrah bovendien eerder dan die van Grenache.
Opvallender is het oogstvenster. Syrah kent vaak maar een korte periode waarin suiker, zuur, tannine en aroma tegelijk goed staan. Later oogsten verschuift die verhouding, maar niet alles beweegt dezelfde kant op. Rotundon, de stof achter het peperaroma, vormt zich namelijk laat in de rijping en kan in de laatste weken nog toenemen. Langer laten hangen garandeert dus geen kwaliteit, en evenmin automatisch aromaverlies.
Klimaat en terroir
Syrah gedijt van gematigd tot warm. Het ras levert juist in relatief koele streken zijn klassieke voorbeelden, zolang er genoeg warmte is voor volledige rijping. De noordelijke Rhône, de Grampians in Victoria, Hawke's Bay en de kust van Californië laten dat bijvoorbeeld zien. In warme gebieden als de Barossa en de Languedoc schuift het profiel daarentegen naar rijper zwart fruit, meer body en hogere alcohol. Te veel hitte versnelt bovendien de suikeropbouw en verkleint het oogstvenster nog verder.
Bij droogte gedraagt Syrah zich vaak relatief anisohydrisch. De huidmondjes blijven namelijk bij watertekort langer open dan bij strikt isohydrische rassen. Dat houdt fotosynthese en verdampingskoeling langer op gang, terwijl de plant wel water blijft verliezen. Proeven met Shiraz (Shtai et al. 2026) laten zien dat watertekort samen met hitte en sterke instraling de stress vergroot, en dat irrigatie hittestress beperkt. Een vergelijking van Grenache, Syrah en Semillon plaatst Syrah bovendien in het midden: het verbruikt meer water dan het zuinige Grenache en minder dan Semillon (Dayer et al. 2020). Modelsimulaties uit dezelfde studie lieten zien dat Grenache dankzij dat zuinige verbruik het langst standhoudt voordat hydraulisch falen dreigt. Op die vergelijking is de indeling 'gemiddeld' voor droogtetolerantie gebaseerd; een gestandaardiseerde rassenscore bestaat namelijk niet.
Een vaste 'Syrah-bodem' bestaat evenmin. Hermitage staat deels op graniet, Côte-Rôtie vooral op gneis in de Côte Blonde en micaschist in de Côte Brune, met daarnaast migmatiet. Verder groeit het ras op schist, klei-kalk, grind, zand, alluvium en basalt. Pl@ntGrape meldt op schist soms een vrij hoge pH. De echte beperking is chemisch: Syrah is sterk gevoelig voor chlorose op bodems met veel actieve kalk. Pl@ntGrape raadt onderstam 110 R daar dan ook af.
Gevoeligheid voor ziektes & stress
| Stressfactor | Gevoeligheid | Opmerkingen |
|---|---|---|
| Valse meeldauw | Laag | Pl@ntGrape noemt Syrah weinig gevoelig |
| Echte meeldauw (oïdium) | Geen data | Niet te verifiëren in de beschikbare literatuur. |
| Botrytis | Gemiddeld tot hoog | Vooral risico laat in de rijping, bij compacte trossen en regen |
| Mijten | Gemiddeld tot hoog | Bekende gevoeligheid volgens Pl@ntGrape |
| Chlorose / kalkstress | Hoog | Probleem op bodems met veel actieve kalk; onderstamkeuze is bepalend |
| Droogtestress | Contextafhankelijk | Ernstig watertekort verlaagt fotosynthese, besgroei en opbrengst; hitte en sterke instraling versterken het effect (Shtai et al. 2026) |
| Zonnebrand | Contextafhankelijk | Risico stijgt bij sterke ontbladering in warme, droge omstandigheden |
| Vorstgevoeligheid | Geen data | Niet te verifiëren in de beschikbare literatuur. |
| Syrah decline | Kloonafhankelijk | Oorzaak niet eenduidig vastgesteld; zie toelichting |
Syrah kent een eigen kwaal: 'Syrah decline', in Frankrijk dépérissement de la Syrah. Eerst kleuren de bladeren vroegtijdig rood, daarna ontstaan rond de entplaats scheuren en zwellingen, en uiteindelijk kunnen aangetaste stokken afsterven. Pl@ntGrape meldt dat de oorzaak niet eenduidig vaststaat en dat de gevoeligheid sterk per kloon verschilt.
Xiao et al. (2023) vonden in aangetaste wijngaarden in Niagara meerdere virussen en virusvarianten, maar geen eenduidig verband met één ziekteverwekker. Daarom stellen zij een combinatie van entplaatsproblemen, virusinfecties en watertekort voor als verklaring. Dat is dus een hypothese over een complex ziektebeeld, geen bewezen oorzaak.
Snoeimethoden & training
Snoeiwijze
Syrah verdraagt korte snoei goed. In Zuid-Frankrijk zijn gobelet en cordonsnoei op korte duimen daarom gangbaar. Op de steile terrassen van de noordelijke Rhône staan daarentegen veel stokken traditioneel aan één of twee palen. Verder werkt het ras in Guyot– en andere VSP-systemen. De beste keuze hangt af van groeikracht, knopvruchtbaarheid, helling en mechanisatie.
Loofwandbeheer
De lange, windgevoelige scheuten vragen om tijdig opbinden en positioneren. Ontbladeren rond de trossen werkt bij Syrah bovendien tweeledig. Australisch onderzoek koppelt beperkte trosblootstelling en een koele rijpingsperiode aan meer rotundon (Wine Australia, project AWR 1602). Het effect van ontbladering hangt volgens Geffroy et al. (2020) echter af van de trostemperatuur die eruit volgt. In warme, droge streken vergroot sterke blootstelling bovendien het risico op zonnebrand.
Opbrengstbeheersing
Het opbrengstpotentieel verschilt sterk per kloon, van laag tot hoog. Hoge opbrengsten kunnen bovendien de hartige aromatiek verdunnen. Een vaste grens in kilo per stok zegt daarom weinig; de balans tussen bladoppervlak, vruchtbelasting, water en rijpingsduur is informatiever.
Rotundon: de peper zit in de schil
Het zwartepeperaroma van Syrah is chemisch uitzonderlijk goed onderbouwd. Wood en collega's (2008) identificeerden rotundon, een geoxygeneerd sesquiterpeen, als de bron. Dezelfde stof zit bovendien in zwarte en witte peperkorrels, en ook in kruiden als marjolein, oregano, rozemarijn, basilicum en tijm. De oorspronkelijke waarnemingsdrempels lagen rond 8 ng/L in water en 16 ng/L in rode wijn. Rotundon geeft echter alleen de geur van peper; de scherpte van echte peper komt van piperine.
Rotundon ontstaat in de plant zelf. Eerst maakt een enzym van het gen VvTPS24, ook VvGuaS genoemd, α-guaiene, een geurloze voorloper (Drew et al. 2016). Het enzym VvSTO2 zet die vervolgens om in rotundon (Takase et al. 2016). In de bes zit de stof in de schil. Bladeren, bladstelen en trosstelen bevatten echter ook rotundon, vaak zelfs meer dan de bessen (Zhang et al. 2016). Hele trossen vergisten voegt dus mogelijk een extra bron toe.
Niet iedereen ruikt het. In de oorspronkelijke proeven kon 20 tot 25 procent van de panelleden rotundon niet waarnemen, zelfs bij zeer hoge concentraties in water. Een studie onder 101 Franse Syrahproducenten classificeerde daarentegen 44 tot 45 procent als laaggevoelig of anosmisch, met een andere testopzet (Geffroy et al. 2024). Twee proevers kunnen dus dezelfde Syrah drinken en een ander aroma ervaren.
Verschillen tussen landen en wijngaarden
In Australië is het verschil tussen koel en warm goed gemeten. Wijnen uit de Grampians en de Pyrenees in Victoria bevatten bijvoorbeeld aanzienlijk meer rotundon dan Shiraz uit de Barossa en McLaren Vale (AWRI). Het Old Block van Mount Langi Ghiran in de Grampians gaf de hoogste waarden die in Australië zijn gemeten. Over vijftien jaargangen hingen hogere concentraties daar samen met koelere, nattere seizoenen, vooral tussen véraison en oogst (Zhang et al. 2015).
Ook binnen één wijngaard loopt de concentratie sterk uiteen, en dat patroon keert jaar na jaar terug. Het AWRI concludeert daarom dat de standplaats zwaarder weegt dan de genetica van de aangeplante stokken. Toch spelen klonen mee: Australische kloon 2626 geeft hogere waarden dan kloon 1127. Daarnaast is de oogstdatum minstens zo belangrijk. De vorming van α-guaiene en rotundon begint namelijk pas ruim na véraison, dus peperige Shiraz komt vooral uit koele streken waar je laat kunt plukken.
In Frankrijk zet onderzoek de noordelijke Rhône als relatief koel Syrahgebied tegenover de warme Languedoc-Roussillon. Producenten uit beide streken bleken 'peperig' anders te begrijpen, en dat verschil hing sterker samen met hun regio dan met hun reukgevoeligheid (Geffroy et al. 2024). Een vergelijking van achttien druivenrassen in het koele seizoen 2021 vond bovendien bij vijf rassen meetbaar rotundon, waaronder Syrah en voor het eerst ook Grenache (Baerenzung dit Baron et al. 2025). Eén locatie en één seizoen laten echter geen vaste rangorde toe.
'Peperig is koel' blijft daarmee een bruikbare vuistregel, geen natuurwet. Rotundon komt immers ook voor in Malbec en Mourvèdre, en de hoeveelheid wisselt per jaargang, perceel en oogstmoment.
Veelgebruikte vinificatietechnieken
Syrah gaat meestal de droge rode wijn in. Ontstelen is gebruikelijk, maar in de noordelijke Rhône en bij koel-klimaatproducenten elders vergisten veel makers een deel van de trossen intact. Rijpe steeltjes geven structuur en een kruidig accent, en zijn bovendien een mogelijke extra bron van rotundon. Onrijpe steeltjes voegen daarentegen groene, harde tonen toe. De keuze hangt dus af van jaargang en rijpheid.
Malolactische omzetting is bij rode Syrah standaard. In de Rhône rijpt de wijn bijvoorbeeld vaak op foeders, demi-muids of gebruikte barriques. Australische Shiraz kreeg lange tijd veel nieuw Amerikaans eiken, met kokos, vanille en mokka als herkenbaar resultaat; tegenwoordig kiezen veel producenten vaker Frans of gebruikt hout. Daarnaast wordt Syrah ingezet voor fruitige rosé, en Australië maakt er een eigen genre van mousserende rode Shiraz mee.
Co-fermentatie met Viognier
In Côte-Rôtie moet Syrah minstens 80 procent van de aanplant van het bedrijf én minstens 80 procent van de assemblage vormen. Viognier is toegestaan tot 20 procent. Gebruik je beide rassen, dan vergist je de druiven samen. Dat samen vergisten stabiliseert namelijk de kleur en voegt een florale toets toe. Cornas is het andere uiterste: daar is Syrah het enige toegestane ras (INAO). Hermitage, Crozes-Hermitage en Saint-Joseph staan een klein aandeel witte Marsanne en Roussanne toe. In de zuidelijke Rhône en de Languedoc is Syrah vooral assemblagepartner van Grenache, Mourvèdre, Carignan en Cinsault.
Typische wijnstijl
De onderstaande waarden beschrijven het gebruikelijke potentieel van het druivenras. Het eindresultaat in het glas wordt mede bepaald door klimaat, opbrengst, oogstmoment en vinificatie.
| Parameter | Waarde / bandbreedte |
|---|---|
| Alcohol | 12,5 tot 15,5% ABV |
| Zuren | Laag tot medium |
| Tannine | Medium tot hoog |
| Body | Medium tot vol |
| Kleur | Diep robijnrood tot paarszwart |
| Ouderingspotentieel | 3–8 jaar; serieuze wijnen 10–20 jaar; topwijnen 20–30+ jaar |
Syrah tegenover Shiraz
De stijlkloof tussen klassieke Franse Syrah en warme Australische Shiraz is groot, terwijl de druif dezelfde is. Klimaat, oogstmoment en houtgebruik maken namelijk het verschil. Koel-klimaat-Shiraz uit Victoria of Canberra District zit stilistisch daardoor vaak dichter bij de noordelijke Rhône dan bij de Barossa. De tabel geeft indicatieve bandbreedtes.
| Kenmerk | Noordelijke Rhône (Syrah) | Barossa en McLaren Vale (Shiraz) | Koel Australië (Grampians, Canberra District) |
|---|---|---|---|
| Alcohol | 12,5–14% | 14,5–15,5% | 13–14,5% |
| Fruit | Zwarte bes, braam, zwarte kers | Rijpe braam, pruim, zwarte kers, soms jammy | Zwarte kers, braam, rood fruit |
| Overige aroma's | Viooltjes, zwarte peper, olijf, gerookt spek | Chocolade, mokka, zoethout, eucalyptus | Zwarte peper, viooltjes, kruiden |
| Zuur | Medium | Laag tot medium | Medium |
| Tannine | Stevig, korrelig | Rijp, rond | Fijn tot stevig |
| Body | Medium tot vol | Vol | Medium tot vol |
| Hout | Foeders, gebruikte barriques | Traditioneel veel nieuw Amerikaans eiken | Frans eiken, vaak gebruikt |
Belangrijkste productiegebieden en stijlen
Wereldwijd stond er in 2023 ongeveer 189.400 hectare dragend Syrah-areaal, tegenover circa 102.400 hectare in 2000. Dat zijn de cijfers uit de Database of Regional, National and Global Winegrape Bearing Areas by Variety van Anderson, Nelgen en Puga (versie december 2025). De groei zat vooral in het eerste decennium van deze eeuw; daarna stabiliseerde het areaal. Frankrijk laat die curve bijvoorbeeld scherp zien: van 1.602 hectare in 1958 via 44.823 hectare in 1998 naar 65.772 hectare in 2018 (Pl@ntGrape).
| Land | Dragend areaal 2023 (afgerond) |
|---|---|
| Frankrijk | ca. 69.100 ha |
| Australië | ca. 43.600 ha |
| Spanje | ca. 16.400 ha |
| Argentinië | ca. 11.100 ha |
| Verenigde Staten | ca. 8.700 ha |
| Zuid-Afrika | ca. 8.700 ha |
| Italië | ca. 8.300 ha |
| Chili | ca. 6.600 ha |
| Portugal | ca. 6.300 ha |
Noordelijke Rhône, Frankrijk
De noordelijke Rhône is het historische referentiepunt, ondanks het kleine areaal. Côte-Rôtie, Hermitage, Crozes-Hermitage, Saint-Joseph en Cornas liggen op steile hellingen van graniet, gneis en micaschist langs de rivier. Bovendien is het klimaat gematigd met continentale trekken. Dat geeft Syrah met viooltjes, zwarte peper, olijf en gerookt spek, stevige tannine en een alcohol die zelden boven de 14 procent uitkomt. Crozes-Hermitage levert de meeste flessen, Hermitage en Côte-Rôtie de bekendste.
Zuidelijke Rhône en Languedoc-Roussillon, Frankrijk
Kwantitatief ligt het Franse zwaartepunt echter veel zuidelijker. Vanaf de jaren zeventig groeide Syrah sterk in de zuidelijke Rhône en vooral in de Languedoc-Roussillon. Daar is het ras meestal blendpartner: het geeft kleur, structuur en kruidigheid aan de rijpere, alcoholrijkere Grenache. Varietale Syrah onder IGP Pays d'Oc is vooral rijp, fruitig en toegankelijk.
Australië
Shiraz is het belangrijkste druivenras van Australië, met bijna 30 procent van het wijngaardareaal (AWRI). In de warme Barossa en McLaren Vale ontstaat de stijl die de naam wereldberoemd maakte: vol, rijp, zwartfruitig, met chocolade, mokka en vaak meer dan 14,5 procent alcohol. De Barossa heeft bovendien enkele van de oudste nog productieve Shiraz-stokken ter wereld, omdat de druifluis het gebied nooit bereikte.
Daartegenover staan de koele streken. De Grampians, de Pyrenees en de Yarra Valley in Victoria en het Canberra District maken Shiraz die dichter bij de Rhône ligt: slanker, peperiger en floraler. In Canberra District werd co-fermentatie met Viognier naar Côte-Rôtie-model zelfs een regionaal handelsmerk. Het contrast tussen 'Syrah-stijl' en 'Shiraz-stijl' loopt dus dwars door Australië heen.
Overige wijnlanden
Spanje en Argentinië hebben elk meer dan 10.000 hectare, vooral voor rijpe varietale wijnen en blends. In de Verenigde Staten springen Washington State (Walla Walla) en de koele kust van Californië eruit. Zuid-Afrika gebruikt daarentegen beide namen: 'Syrah' voor de frissere stijl uit Swartland, 'Shiraz' voor de rijpere. Groeiend en kwalitatief opvallend zijn verder Hawke's Bay in Nieuw-Zeeland, de Elqui-vallei in Chili, Cortona in Toscane en het Zwitserse Valais.
Beaujolais (experimenteel)
In de Beaujolais is Syrah nog proefmateriaal. Geen enkele Beaujolais-appellatie laat het ras toe, dus wijnen ervan verschijnen als IGP of Vin de France. De belangstelling heeft twee wortels. Ten eerste liggen de crus op graniet en schist, bodems die doen denken aan de noordelijke Rhône. Ten tweede warmt het klimaat op: de knopuitloop ligt gemiddeld vijf dagen vroeger, de bloei elf dagen, en het potentiële alcoholgehalte steeg in vijftig jaar met 3,1 procent (Vinofutur). Tegen 2030 verschuift de streek naar klimaatklasse Winkler II.
Het bekendste voorbeeld komt uit Moulin-à-Vent. Château des Jacques plantte in 2015 één hectare Syrah, uitdrukkelijk vanuit de gelijkenis met de Rhône-granieten, en bottelt die als IGP Comtés Rhodaniens. Daarnaast test het onderzoeksinstituut Sicarex Syrah in een studiecollectie in Pouilly-le-Monial en sinds 2025 in een 'wijngaard van de toekomst' op Château de l'Éclair.
Naast die formele proeven experimenteren ook individuele wijnboeren. Sommigen hebben een paar rijen Syrah aangeplant om te zien wat hun perceel ermee doet, en verkopen de wijn als Vin de France. Hetzelfde gebeurt bijvoorbeeld met Viognier en Pinot Gris. Het gaat dus om kleine, informele aanplant buiten elk officieel proefprogramma. De Beaujolais is daarmee geen klimaatkopie van de Rhône, wel een streek waar wijnboeren volop uitproberen wat hun wijngaard aankan.
Vergelijking bij blindproeven
| Kenmerk | Syrah | Durif (Petite Sirah) | Mourvèdre | Grenache | Malbec |
|---|---|---|---|---|---|
| Fruit | Zwarte bes, braam, zwarte kers | Bosbes, braam, pruim | Braam, zwarte kers | Rode kers, framboos, aardbei | Pruim, zwarte kers, braam |
| Overige aroma's | Viooltjes, zwarte peper, olijf, spek | Zwarte peper, drop, donkere kruiden | Wild, leer, garrigue, aarde | Witte peper, garrigue, zoethout | Viooltjes, cacao, soms peper |
| Zuur | Laag tot medium | Medium | Medium | Laag | Medium |
| Tannine | Medium tot hoog | Hoog tot zeer hoog | Hoog | Laag tot medium | Medium tot hoog |
| Body | Medium tot vol | Vol | Vol | Medium tot vol | Medium tot vol |
| Kleur | Diep paarsrood | Inktzwart | Diep robijnrood | Licht tot middelrood | Diep paarsrood |
| Rijping | Middenseizoen | Middenseizoen tot laat | Laat | Laat | Middenseizoen |
Zwarte peper is bij Syrah een bruikbare aanwijzing, maar sluit Malbec en Mourvèdre niet uit: ook daarin is rotundon aangetoond. Durif staat in de tabel omdat het een directe nakomeling is van Syrah.
Bronnen
Wetenschappelijke publicaties
- Baerenzung dit Baron, T. et al. (2025). A survey on the rotundone content of eighteen grape varieties sourced from a germplasm collection during a cool season. Journal of Food Composition and Analysis 138.
- Dayer, S. et al. (2020). The sequence and thresholds of leaf hydraulic traits underlying grapevine varietal differences in drought tolerance. Journal of Experimental Botany 71(14).
- Drew, D.P. et al. (2016). Two key polymorphisms in a newly discovered allele of the Vitis vinifera TPS24 gene are responsible for the production of the rotundone precursor α-guaiene. Journal of Experimental Botany 67(3).
- García de Cortázar-Atauri, I. et al. (2017). Grapevine phenology in France: from past observations to future evolutions in the context of climate change. OENO One 51(2).
- Geffroy, O., Kleiber, D. & Jacques, A. (2020). May peppery wines be the spice of life? A review of research on the pepper aroma and the sesquiterpenoid rotundone. OENO One 54(2).
- Geffroy, O. et al. (2024). How do Syrah winemakers from two different French regions conceptualise peppery wines? OENO One 58(1).
- Shtai, W. et al. (2026). Physiological response of grapevine (cv. Shiraz) to drought, light exposure and heat stress. OENO One 60(2).
- Takase, H. et al. (2016). Cytochrome P450 CYP71BE5 in grapevine catalyzes the formation of the spicy aroma compound (−)-rotundone. Journal of Experimental Botany 67(3).
- Vouillamoz, J.F. & Grando, M.S. (2006). Genealogy of wine grape cultivars: Pinot is related to Syrah. Heredity 97(2).
- Wood, C. et al. (2008). From wine to pepper: rotundone, an obscure sesquiterpene, is a potent spicy aroma compound. Journal of Agricultural and Food Chemistry 56(10).
- Xiao, H. et al. (2023). Concerning the etiology of Syrah decline. Viruses 15(1).
- Zhang, P. et al. (2015). Environmental factors and seasonality affect the concentration of rotundone in Vitis vinifera L. cv. Shiraz wine. PLOS ONE 10(7).
- Zhang, P. et al. (2016). Distribution of rotundone and possible translocation of related compounds amongst grapevine tissues in Vitis vinifera L. cv. Shiraz. Frontiers in Plant Science 7.
Instellingen en websites
- Anderson, K., Nelgen, S. & Puga, G.: Database of Regional, National and Global Winegrape Bearing Areas by Variety, 2000 to 2023
- AWRI: Rotundone and its role in defining terroir in iconic Australian cool climate peppery Shiraz
- AWRI: Better late than never: the formation of distinctive pepper aromas in cool-climate Shiraz
- Château des Jacques: Syrah Les Jacques, IGP Comtés Rhodaniens
- INAO: productfiche Cornas
- Pl@ntGrape: rasfiche Syrah N
- Vinofutur: Le vignoble du Beaujolais face au changement climatique
- Vitisphere: Les cépages au cœur de la boîte à outils du futur vignoble de Beaujolais
- VIVC: paspoort Syrah (11748)
Foto: Doris Schneider, Julius Kühn-Institut (JKI), Institute for Grapevine Breeding Geilweilerhof, Siebeldingen, Germany. Bron: VIVC ↗
Bijgewerkt op 4 november 2026