Roemenië is – met ongeveer 182.000 hectare wijngaard (2019) – een van de grootste wijnlanden van Europa. De oogst van 2021 was overvloedig: het land produceerde zo’n 530 miljoen liter wijn, ongeveer evenveel als Oostenrijk en Hongarije samen. Daarmee staat Roemenië qua productie op de zesde plaats in Europa en ongeveer twaalfde wereldwijd. Een wijnreus in volume dus – maar opvallend onzichtbaar op de internationale markt.
Dat contrast vormt de kern van het probleem: veel productie, weinig zichtbaarheid.
Nauwelijks export
Hoewel Roemenië tot de grootste wijnproducenten van Europa behoort, bereikt slechts een klein deel van de productie de internationale markt, voornamelijk naar de VS, Canada, Zwitserland en Japan. Naar schatting wordt rond de vijf tot zeven procent geëxporteerd; het overgrote deel blijft in eigen land. Dat verklaart waarom Nederlandse consumenten zelden Roemeense flessen tegenkomen, ondanks het indrukwekkende productievolume.
Ter vergelijking: kleinere wijnlanden zoals Georgië exporteren relatief veel meer en hebben daardoor een duidelijker profiel opgebouwd bij internationale wijnliefhebbers.
Waarom verkoopt Roemenië zo weinig vin in het buitenland?
De vraag is alleen of consumenten Roemeense wijn bewust vermijden, of dat ze hem simpelweg zelden tegenkomen.
Het antwoord ligt in een combinatie van geschiedenis, structuur en identiteit. Een communistisch verleden dat het imago beschadigde, een versnipperde sector die schaalvoordelen mist en een wijnland dat internationaal nog altijd zoekt naar een duidelijk herkenbaar profiel.
De erfenis van het communisme
Veel waarnemers zien de oorsprong van het huidige imago in de communistische periode onder Nicolae Ceaușescu. Wijnbouw werd gecollectiviseerd en sterk op volume gericht. Kwantiteit kreeg prioriteit boven kwaliteit, met reputatieschade als gevolg. De staat nam de productie grotendeels over, waardoor familiebedrijven verdwenen en eeuwenoude technieken en tradities onder druk kwamen te staan.
Na de val van het regime begon een ingewikkeld proces van restitutie en herstructurering. Wijngaarden werden teruggegeven aan voormalige eigenaren of hun nazaten. Dat leidde tot een sterk versnipperd landschap waarin talloze kleine percelen ontstonden. Sommige wijnboeren zijn tot vandaag bezig hun oorspronkelijke land juridisch veilig te stellen.
Volgens professor Dr. Paul Taylor, internationale marketingexpert in wijnhandel aan de Hochschule Furtwangen University, vormen deze honderdduizenden kleine ‘postzegelwijngaarden’ een structurele uitdaging. Percelen ter grootte van een zwembad maken efficiënte productie, investeringen en een consistente kwaliteitsstrategie moeilijk.
Structuur zonder duidelijke identiteit
Naast historische factoren speelt ook een gebrek aan internationale positionering een rol. Waar landen als Oostenrijk, Portugal of Georgië zich duidelijk profileren met herkenbare stijlen en autochtone druiven, bleef Roemenië lange tijd hangen tussen lokale traditie en internationale rassen.
Toch bezit het land juist daar een belangrijke troef. Autochtone druiven zoals Fetească regală en Fetească albă behoren tot de meest aangeplante variëteiten en vormen een mogelijke sleutel tot internationale herkenbaarheid. Fetească regală, ontstaan in Transsylvanië, levert doorgaans frisse, aromatische witte wijnen met levendige zuren en een toegankelijk karakter. Zulke druiven kunnen Roemenië onderscheiden in een mondiale wijnmarkt die steeds homogener wordt.
Sociaaleconomische realiteit
Na de toetreding tot de Europese Unie in 2007 vertrokken veel Roemenen naar West-Europa om daar te werken. Ook de wijnsector verloor een aanzienlijk deel van zijn geschoolde arbeidskrachten. Vandaag de dag woont naar schatting bijna twintig procent van de bevolking op werkende leeftijd in het buitenland. Dat vertraagde de modernisering van de sector en bemoeilijkte professionalisering en schaalvergroting.
Terug naar de top?
Toch groeit het optimisme. Sinds 2013 ontvangt Roemenië Europese steun voor herstructurering en modernisering van de wijnbouw, onder meer voor herbeplanting van wijngaarden en verbetering van wijntechnologie. Tegelijk ontstaan boutiqueproducenten die zich richten op kwaliteit, terroir en onderscheidende stijlen.
Daarnaast wint wijntoerisme aan populariteit. Voor binnen- en buitenlandse bezoekers biedt Roemenië ervaringen die vergelijkbaar zijn met klassieke wijnlanden, vaak tegen aanzienlijk lagere kosten. Dat creëert nieuwe inkomstenstromen en versterkt de internationale zichtbaarheid.
Misschien ligt de echte vraag dus minder bij de consument, en meer bij het moment waarop de rest van de wereld Roemeense wijn eindelijk ontdekt.
Bronnen:
Gerelateerde berichten
Bijgewerkt op 20 februari 2026